Vanavond heb ik een kennismakingsgesprek met een therapeute. Ik ga naar haar toe om een aantal dingen van vroeger en nu (onder andere, maar niet als belangrijkste, mijn aseksualiteit) een plaatsje te geven, en om wat beter met stress om te leren gaan
Ik ga haar dus ook vertellen dat ik aseksueel ben en ben heel erg benieuwd hoe ze dit zal benaderen! Hopelijk staat ze ervoor open en komt ze niet meteen met opdrachtjes om mij te 'genezen'. Dat zou pas lachen zijn
De laatste tijd gaat het heel goed tussen mijn man en mij! We kunnen er steeds opener over praten, en hij begint gelukkig te beseffen dat ik geen praatjes verkoop en dat het waarschijnlijk niet van voorbijgaande aard is. Onze afspraken worden nog steeds mooi nageleefd, en we hebben aanvaard dat dit altijd wel tussen ons in zal staan. Als één van de twee de situatie niet meer aan kan, gaan we elk onze eigen weg. Maar hopelijk zal dat niet nodig zijn!
Maar de echte 'belavenis' is wel dit; eigenlijk ben ik stiekem soms wel een beetje opgelucht om aseksueel te zijn!!! Het brengt misschien veel problemen met zich mee, maar tussen die moeilijke momenten in heb ik toch lekker geen last van hormonale driften die zo heftig lijken te zijn bij anderen
Auteur
