Hoi asek-broeders en zusters,
Ben hier een tijd weggeweest van Aven, maar heb vandaag besloten om toch terug te komen.
Ik voel me nog steeds hetzelfde als voorheen: romantisch aseksueel, en zo gefrustreerd en depressief als maar zijn kan door mijn aseksualiteit.
Ik was hier even weggegaan omdat ik het gevoel had dat de frustraties van seksuelen blijkbaar 'belangrijker' was dan onze nood, dat wij kunnen leven ZONDER seks en zij niet.
Daar geraak ik nog steeds ontzettend woedend over, al begrijp ik hun noden wel, maar ik wou dat ik niet constant lullige reacties zou krijgen van seksuele mannen,
al weet ik wel dat hun vragen en antwoorden die ze vragen en zeggen alleen is om mij beter proberen te begrijpen, maar naar mijn gevoel word ik door geen enkele seksueel begrepen,
alleen andere aseksuelen begrijpen hoe ik me voel.
Ik ben wél trots op mezelf dat ik vorige maand EINDELIJK 'buiten' kwam met mijn aseksualiteit op facebook. Ik heb het er gewoonweg op gepost over mijn geaardheid,
en zo goed mogelijk geprobeerd het uit te leggen.
Maar ik weet nog steeds vaak niet hoe ik er mee om moet gaan, vooral als ik telkens een oog laat vallen op seksuele mannen. het schrikt me af alleen al de gedachte
dat als ik verlang om met hem te zoenen en knuffelen (en dat mag best wild zijn, of met andere woorden alleen intiem zijn met het bovenlichaam, alles wat
'er onder' afspeelt interesseert me niet :p nee laat dat broekje maar aan haha!) dus dat ik dan bang ben dat ik weet dat HIJ daardoor meer en meer verlangt naar seks
terwijl voor mij dat woord 'seks' alleen al een afknapper is, en dat ik er van walg, maar vooral ontZETTEND veel schrik heb voor pijn !!!!
Als ik lees op internet (ik lees misschien wat te veel
) dat als een vrouw zenuwachtig is voor seks, dat eigenlijk niet echt wil,
zal die (nu komt er TMI !!!) haar schaamlippen onbewust samen trekken, die spieren ervan bedoel ik, waardoor dat seks pijnlijk zal worden.
EN
in mijn geval voel ik me romantisch aseksueel omdat mijn lichaam geen oestrogeen aanmaakt (maar dat had ik hier al 100 keer geschreven denk ik..)
(en geloof me, heb er al vanalles aan geprobeerd te veranderen, te 'genezen', maar niks helpt...... echt.... NIKS!
)
WAARDOOR..... ik ook frequent vaginale problemen krijg, pijnlijke ontstekingen, gevoelig na antibiotica... dus dun velleke naar't schijnt en droog.
Daarmee heb ik nog véél minder interesse in seks en interesseert het mij totaal niet dus hé. Maar laat dat maar aan een seksuele man duidelijk maken....
Tuurlijk kan ik compromissen bedenken, iets wat zowel mij als de seksuele man allebei gelukkig kan maken, en door veel te praten met elkaar
kan zo een compromis wel gevonden worden denk ik.
Toch blijf ik verder zoeken naar iemand die dezelfde voorkeuren én afkeuren heeft zoals ik, op romantisch en seksueel vlak.
Er zijn al genoeg dingen in het leven wat een relatie kan bemoeilijken, budget, verantwoordelijkheid, voor kinderen zorgen, werk... Kweetni wat nog allemaal.
Als je dan allebei wat 'ontspanning' wil en er komt dan telkens ruzie over seks of geen seks, dan blijf ik liever single hoor....
MAJA. Ze zeggen dat 'de ware' nog wel komt op het juiste moment, wanneer je juist STOPT met wachten op 'hem', en geniet van je leven,
houdt van jezelf zoals je bent, dingen doet die je graag doet.... en dat probeer ik dus te doen hé
Allee, ik weet niet of ik me lang ga vertoeven op deze forum, hoor, want ik hoop echt niet dat ik terug depressief zou worden...
gauw nog een knuffel voor iedereen
xxx
Auteur
