Leuk dat jullie de plek waar ik woon, een verbouwd voormalig klooster in Ubbergen, leuk vinden.Ik woon er nu 10 jaar en het bevalt me uitstekend. Ik woon daar in een van de zelfstandige wooneenheden. Dus niet in een woongroep op de Refter. Ik heb wel goede contacten in diverse woongroepen. En kan daar regelmatig mee-eten. Ik heb zelf vanwege mij slechte gezondheid nooit de energie om te koken...
Ik woon in een van de twee gehandicapten woningen. De deuren zijn extra breed, er zijn geen drempels, verlaagd aanrecht, aanpassingen bij douche en toilet. Ik ben er blij mee. Ik ben slecht ter been, vanwege de combinatie van de verlammingen van de Open Rug en de astma.
De Refter bestaat uit het voormalige kloostergebouw, inclusief de voormalige kapel, en het omringende bronnenbos. Een rijksmonument in een natuurmonument. Het natuurmonument is niet vrij toegankelijk daarvoor is het te kwetsbaar.
We zijn een hele kleine woningbouwstichting. in het gebouw wonen 98 mensen, waarvan 10 kinderen. De leeftijden variëren van 1 jaar ( gisteren geworden) tot 83. Alleenstaanden, stellen, gezinnen met kinderen, woongroepen, homo's, hetero's, transgenders, gehandicapten, meer vrouwen dan mannen. Kortom we zijn heel gemengd. Met zoveel mensen bij elkaar wonen vraagt wel wat aanpassingsvermogen en wat flexibiliteit.
De wooneenheden zijn klein, vergeleken bij de rest van de samenleving. Maar daarvoor heb je veel gemeenschappelijke ruimtes en gemeenschappelijke voorzieningen. In een schitterend pand en een schitterende omgeving !
Wanneer je hier wilt wonen, is daarvoor een vaste procedure. Het komt eigenlijk op drie dingen neer: je komt binnen via een woongroep. Je moet zes uur per week intern vrijwilligerwerk doen als bewoner om het complex en het bronnenbos in stand te houden. Je mag zelf weten wat je doet, maar omdat we het samen dragen is een passieve of consumentistische houding niet aan te bevelen. Wanneer we zelf niets doen, alleen of samen, gebeurt er ook niets. En er is niemand anders die we verantwoordelijk kunnen stellen voor als dingen niet lopen, dan onszelf en elkaar...Dat is voor mij een hele interessante manier van leven, en dito uitdaging.
En je moet in de groep passen: in de woongroep, op de Refter. Dat klinkt zwaarder dan het is. Maar het speelt wel een rol. Wanneer je hier niet op de goede plek zit, komt dat er naar verloop van tijd ( vroeger of later) wel uit. En er zijn dus een aantal dingen waar je feitelijk echt voor moet kiezen als je hier woont. Niet als wet, maar omdat de situatie hier is zoals hij is.
Ik ben vrij extravert en maak makkelijk contact. Dat helpt, hoewel er ook mensen wonen die behoorlijk introvert zijn. En ieder staat wel op de een of andere manier alternatief in het leven. Ecologisch leven is hier bijv een belangrijk thema. Opnieuw: niet van iedereen, of altijd, maar je voelt het wel wanneer je hier woont.
In zekere zin worden een aantal gewoonten van de zusters die hier gewoond hebben van ongeveer 1890 tot 1972, op een geseculariseerde manier weerspiegeld in hoe bewoners hier op een kleinschalige, mens en milieu vriendelijke manier willen leven. Consuminderen is zo een thema, net als hergebruik van spullen die nog goed zijn. Zo hebben we een ruilplek waar iedere spullen die nog goed zijn kan neerzeten, en die dan door andere bewoners weer gebruikt kunnen worden.
Het gebouw is in de tijd van de nonnen als klooster gebouwd en gebruikt. De nonnen hadden een kostschool voor dure rooms katholieke meisjes.
Wie voor geld, status of bezit gaat in het leven, zal het hier een beetje vreemd vinden. En zijn/ haar draai niet vinden.
Wat het werk betreft: een deel van het 'werk' bestaat dus uit intern vrijwilligerswerk. Daarnaast zijn er hier in het gebouw vanaf het begin kleinschalige bedrijfjes: massage, maar ook een houtbewerkingsbedrijf en een kleinschalig electrotechnisch bedrijf. Sommige mensen wonen hier dus en werken hier ook. Bij voorbeeld in het groepenverblijf de Elegast, waar we het hele jaar door groepen ontvangen.
Ik heb zelf 31/2 jaar in het bestuur van de stichting gezeten. We zijn namelijk eigen baas. Bewoners huren van de stichting en ziten in het bestuur van de stichting. Ieder jaar kiezen we uit het midden van de bewoners een nieuw bestuur. Ja, dat is echt zelfbeheer !
Daarnaast heb ik 3 jaar huuradministratie gedaan. Daar ben ik mee gestopt omdat ik voelde dat ik onvoldoende administratieve vaardigheden had. Ik kon het niet zelf, bleef afhankelijk van deskundigheid van de bewoonster met wie ik het samen deed. Dat was op den duur niet bevredigend, voor haar en voor mij...
En ik zit al zolang als ik hier woon 1 a 2 dagdelen per week op het kantoortje van de Refter, dat ook de huiskamer is. Koffie zetten, telefoon opnemen, post inschrijven en kletsen met bewoners/ sters is dan de belangrijkste taak. Dat doe ik met veel plezier, ook nu mijn gezondheid slechter wordt.
Daarnaast zit ik in de 'buitenwereld' in besturen van maatschappelijke en politieke organisaties. Met name in de wereld van gehandicapten en chronisch zieken. Ik kan dat allemaal aanpassen aan mijn fysieke mogelijkheden van dat moment..Ik houd van besturen.. kom ook uit een familie van bestuurders.
Oh ja, nog een ding: spiritualiteit speelt voor veel bewoners ook een grote rol. We zijn daarin heel verschillend: er zijn zen boeddhisten, tibetaans boeddhisten, mensen volgen een hindoeistische meester, er zijn sjamanen en er zijn mensen actief in de christelijke traditie. We herkennen vanuit die verschillende tradities veel bij elkaar. Maar laten elkaar ook wel volledig vrij. Dat moet ook, anders heb je binnen de kortste keren heftige conflicten. Ik ben zelf bijv theoloog en en officieel dominee...
Misschien trekt het gebouw dat als klooster is gebouwd en 80 jaar intensief zo is gebruikt, ook wel mensen aan die met spiritualiteit bezig zijn. Het is in ieder geval niet meer zo politiek activistisch als 25 jaar geleden. Veel mensen hebben de ervaring opgedaan dat er vragen in het leven zijn waar de politiek geen antwoord op heeft, spirituele stromingen mogelijk wel...
Niet te vergeten: het wonen is hier ook leuk en gezellig.. Ik geniet enorm vande sociale contacten hier..Als die er niet waren en de plek was niet zo mooi, was ik hier al lang weer weg. Idealen zijn mooi, maa het moet ook gewoon fijn zijn om hier te wonen en gewoon hier te zijn. Zoals nu met het mooie weer, in het zonnetje op de patio zitten..
Auteur
