Blijkbaar heb ik toch nog altijd een verkeerde definite van aseksueel zijn.
Ik dacht dat mensen die helemaal nooit zin hebben in seks -om welke reden dan ook- en zichzelf daarvan bewust zijn, zichzelf aseksueel mogen noemen.
Dus bijvoorbeeld een vrouw die niet meer met haar man wil vrijen omdat hij haar dagdagelijks behandelt als een minderwaardig wezen, is niet aseksueel. Want zij heeft waarschijnlijk wel behoefte aan seks, en zal dat waarschijnlijk wel ooit elders gaan zoeken.
Ander voorbeeld : een vrouw die absoluut geen behoefte aan seks heeft, maar wel vrijt met haar man om hem te behagen, kan wel aseksueel zijn.
Als ik met deze definities (totaal) verkeerd zit mag je me gerust verbeteren, of moeten we er misschien een apparte topic over starten.
Dus, met deze definities in het achterhoofd terug naar mijn bovenstaand betoog :
Mensen die 'seks leuk vinden' en aseksualiteit zijn moeilijk samen te zien.
Ok, misschien had ik "doen alsof" moeten benadrukken in plaats van tussen haakjes te zetten. Alhoewel, ik denk toch dat er aseksuelen zijn die als ze dan toch eens vrijen, het wel leuk vinden. Maar er verder absoluut geen behoefte aan hebben ?
Iets wel of niet doen lijkt me losstaan van je of hoe je je er bij voelt... Als jij een goede reden hebt om seks te hebben met dat geliefde huisdier, en het dan dus maar doet, wil toch nog niet zeggen dat je het leuk vindt?
Ik weet niet waar je tweede zin over gaat.
Misschien is het vergelijk met het huisdier er wat over, maar neem nu iets minder extreem : je bent niet zo voor orale seks maar om dat je partner het leuk vindt doe je het toch. Je zal er waarschijnlijk zelf niet opgewonden van geraken, maar het feit dat je iets fijn doet voor je partner geeft toch ook een voldoening. Niet ?
Mijn tweede zin : Wel, mijn steeds wederkerend verhaal dat er mensen zijn die in het begin van de relatie wel vrijen, en eens als ze samenwonen/getrouwd zijn/kinderen hebben of een andere drempel overschreden hebben waardoor uiteen gaan niet meer zo simpel is stoppen ze met de seks, want dan zal de partner ook zonder seks wel blijven... Dus hebben ze hem in mijn ogen gestrikt.
...Maargoed, mits die niet op de hoogte is van zijn/haar afwijking, twijfelt, of hoe dan ook denkt dat seks hebben wel gaat lukken, is het begrijpelijk dat de relatie gewoon wordt begonnen. Een aseksueel die dit pad bewandelt zonder speciale communicatie/compromis zal waarschijnlijk niet blij zijn met het seksleven en er van af willen...
OK. Dus de mensen die met hun eerste lief trouwen/gaan samenwonen, die zullen waarschijnlijk "te laat" hun afwijking ontdekken (Wat een vreselijk woord : afwijking... zo zou ik het niet noemen hoor). Maar mensen die al meerdere partners gehad hebben, die zullen het toch wel weten ?
Ruwe schattingen:
1 op 100 aseksueel
1 op 3 huwelijk eindigt in scheiding
Dan lijkt me 50% wel een erg bizarre schatting.
Ik ben ervan overtuigd dat meer dan 50 % van de koppels uiteengaat omdat het in bed niet meer klikt. Of omdat één een nieuwe relatie heeft, onder andere omdat het in bed niet klikt. Of omdat één betrapt wordt op overspel, omdat -inderdaad- het in bed niet meer klikt.
Ik weet wel dat dat klikken niet altijd ligt aan iemand die aseksueel is, zoals ik hoger al schreef kunnen er ook andere redenen zijn waarom iemand geen seks meer wil met zijn/haar partner, maar het is toch hallucinant dat er zoveel koppels uiteengaan omwille van seks.
Ik dacht, laat mij eens een poging wagen om hier en daar duidelijkheid te geven vanuit mijn oogpunt. Ik ben iemand die niet direct behoefte heeft aan seks. Ik kan een leuke man zien, of een leuke vrouw, en denken, goh, die ziet er goed uit. Zo nu en dan kan ik zelfs een beetje opgewonden raken. Maar dat is ook alles. Ik vind seks niet smerig,maar wel.. saai. Dat klinkt heel vaag misschien, maar Eireinion zei het geloof ik ook al, je moet er continu bij nadenken, en dat is gewoon niet leuk. Je kunt doen zoals je het in de films ziet, of hoe je het in boeken leest, maar voor mijn gevoel mist er gewoon iets en ben ik gedeeltelijk met mijn hoofd ergens anders omdat het toch, tja, niet "werkt" voor mij. Het betekend niet dat ik nooit seks zou willen hebben mocht ik een seksuele partner krijgen, maar leuk vinden is een groot woord. Maar goed, dat is alleen voor mezelf sprekend.
Wat hulp zoeken betreft, tja, als je een relatie hebt, en je wilt dat die werkt, moet je water bij de wijn doen, no matter wat. Maar voor mijn gevoel zou naar een psych gaan oid niet helpen. Ik voel het gewoon niet. Soms baal ik daar best wel van, want het zou zoveel makkelijker zijn als het wel zo was. Voorgaande posts gaan over paar drang. "normale mensen" hebben net als dieren inderdaad, een paar instinct. De natuur neemt echter ook maatregelen als er overpopulatie voorkomt. De bekendste manier is dat het voedsel gewoon opraakt. Maar, er bestaat ook ziets als evolutie. Wie zegt dat het missen van de drang niet gewoon een natuurlijke evolutie is? Ik ken zelfs mensen die zover gaan te zeggen dat homoseksualiteit de natuur haar manier is om ervoor te zorgen dat overpopulatie wat ingeperkt wordt. That said, moet je het dan wel gaan veranderen? Als je het graag wilt, ja ok, maar zo niet? Ik heb altijd geleerd, don't fix it if it aint broken. Ik zal dan ook nooit medicijnen gaan slikken om maar wel een bepaalde drang te voelen. In mijn achterhoofd zal dat altijd blijven spelen, ik moet medicijnen slikken om dit te willen, normaal ben ik zo niet.
Kijk daar heb je dat woordje weer, normaal. Normaal is een kwestie van perspectief, mijn waarheid en werkelijkheid is anders dan de jouwe. Ik snap dat seksuelen het kut vinden als ze er niet op kunnen, of als het dan mag dat de partner er maar passief bij ligt, maar geloof me, de partner zelf vind het ook niet leuk, want die weet ook donders goed dat jij kan merken dat zij het niet leuk vinden. Je moet met dat soort dingen er samen uit komen, en je mag in mijn ogen verwachten dat in ieder geval proberen om te veranderen. Maar ik vind niet dat je mag verwachten dat ze veranderen, Dit geld voor zowel seksueel als aseksueel. Veranderen is vaak niet makkelijk, vooral niet als het tegen je natuur ingaat, en dat is het voor mij. Ik heb het in mijn tiener jaren geprobeerd, te zijn zoals anderen leken te verwachten, anders te zijn dan ik werkelijk was. Ik was daar niet gelukkig mee, was zelfs depressief, tot ik op een dag zei, screw you, mijn mening over mijzelf is wat hier het belangrijkste is. Dat soort dingen, voor jezelf opkomen, kan heel moeilijk zijn, want hoewel je er een stukje eigenwaarde mee wint kan je ook heel veel verliezen, zoals de vrienden die je had. Anders zijn is eng, is veel gevallen zelfs nog taboe, daarvoor uitkomen kan erg negatieve reacties opleveren, en als die vreemde eend moet je dat willen, durven en kunnen. Als iemand niet wil veranderen voor jou, ja dat is kut, maar bedenk ook eens wat het diegene zou kunnen kosten als hij/zij wel veranderde. Ik weet wat het mij kost, om te zijn zoals ik ben, en ben bereid die prijs te betalen om het zo maar te zeggen. Vind het niet altijd leuk, maar toch. Zou jij dat ook kunnen? Zou je het uberhaubt willen? Dat zijn vragen die ik mezelf gesteld heb, en beantwoord. Misschien als iedereen zich zulke vragen zo nu en dan stelde er heel wat meer begrip zou zijn voor elkaar, want er is altijd meer dan 1 kant van het verhaal.
Zo heel verhaal zeg :p zoals ik al zei, dit is mijn mening, hoe ik het zie, voel en kan/wil beschrijven. Het is een mening, geen feit, behalve als die op mij van toepassing is. Ik hoop dat het in ieder geval een beetje duidelijk is vanuit mijn oogpunt
Auteur
