Zijn er ook avenners die bezig zijn met spiritualiteit?

[avenue]

Hallo allemaal,

Ik vroeg me af of er onder ons ook mensen bezig zijn met spiritualiteit. en op wat voor manier.
Ik wel ...en ik zou graag eens met anderen ervover schrijven.

Gr. Avenue

[pinky]

Een beetje. Ik ben geinteresseerd in wat er meer is dan wij kunnen zien. Zeg maar de Char en Derik Ogilvie dingen. Verder wil ik zelf vaker mediteren en ben ik op zoek naar de zin van het bestaan.

Voor mij is spiritualiteit wat voor anderen waarschijnlijk godsdienst is. Mijn manier van rust zoeken en vinden en anderen te helpen om zo een zinvol bestaan te krijgen

[myra]

ik lees er wel graag over...

Op zoek naar meditatie om tot rust te komen...in september start ik met tai chi, voor de rest nog niet veel ervaring

[jojo83]

Ik vind spiritualiteit erg interessant! Ik geloof ook zeker dat er meer is. Programma's als char en derik ogilvie vind ik ook leuk om naar te kijken en ik lees ook graag over spiritualiteit.
Ik probeer zelf erg op mijn gevoel te vertrouwen, want dat geeft meestal wel de "goede"richting aan.
Wat is soms zelf wel lastig vind is dat ik erg "ontvankelijk" ben voor dingen. Zo kan ik bijv. makkelijk dingen aan voelen komen of soms dingen van te voren al "weten". Hoe meer ik me met spiritualiteit bezig houd, hoe sterker dit wordt. En aangezien ik nog niet echt weet hoe ik ermee om moet gaan houd ik het daarom wat meer op afstand. Best lastig!!!

[Ienepien]

Ik denk juist, dat je zulke dingen wél toe moet laten.
En dan op je gevoel gaan werken. Voelt het goed/niet goed?

[jojo83]

Echt afstoten doe ik het ook niet hoor, maar ik merk dat als ik het zelf als het ware minder op zoek door er minder mee bezig te zijn, dat het dan wat rustiger is. Want bijv. voorspellende dromen vond ik toch niet echt prettig!

[Mannetje]

mmm interessant. Zou je voorbeeld kunnen of willen geven van wat je mee hebt gemaakt (desnoods via mail?)

[jojo83]

Ik heb wel eens een droom gehad waarin ik droomde dat een bekende een beaalde ziekte had. Diegene wist nog van niets, maar kreeg later wel de diagnose.
Ook heb ik wel eens data gedroomd (bijv. van overlijden van iemand).
Dit soort dromen vond ik toch niet echt prettig. Gelukkig heb ik dit nu al ee hele tijd niet meer gehad!

[Ienepien]

Ja, dat soort dingen zou ik ook liever een beetje willen verdringen.

[pinky]

Dat heb ik een tijdje gehad in mijn pubertijd. Dat soort dromen, maar ook dat ik iemand gedachtes hoorde of gevoelens voelde op een bepaald moment. Hoeveel dat met spiritualiteit heeft te maken of met (extreme) gevoeligheid voor veranderingen in lichaamshouding/ uitstraling/ communicatie weet ik niet, maar ik weet wel dat het niet prettig is om dat niet onder controle te hebben. Ik wist vaak slecht van of iets dan van mij was of van een ander. Sommige momenten was het duidelijk (zoals toen ik een klasgenoot 'hoorde' huilen, terwijl hij dat in het echt niet deed, maar wel werd uitgelachen), maar vaak gebeurt het ook minder duidelijk. En altijd heb ik die gevoelens aan mezelf toegedicht, terwijl die misschien buiten mij omgaan.

Die dromen was bij mij de voorspelling van een scheiding, vlak na de geboorte van hun kindje. Ze was toen ik het droomde bij mijn weten nog niet zwanger. Een aantal weken later kreeg ik het nieuws dat ze wel zwanger was. Daarna heb ik het stel niet meer gezien of gesproken en dat wil ik ook niet, omdat ik dan kan ontkennen dat ik dat soort dromen heb. Verder nog wel een aantal kleine dingen gedroomd die klopten. Die dromen lijken dan waar/ echt, maar ik weet als ik wakker wordt dat het dus een droom was. Heel gek. Maar de laatste tijd echt alleen van kleine dingen en niet meer zulke grote dingen die ik echt niet wilde weten.

Maar wie weet ben je er dan ook nog niet klaar voor om dit alles te ontvangen. Waarschijnlijk komt het wel weer als je er echt iets mee kunt.

[Mannetje]

Even een voorbeeldje van mijn kant. Dat is meer aanvoelen van bepaalde dingen.
Bijvoorbeeld op me werk zo van, ga niet met dat bedrijf in zee, daar komt ellende van.
En dan evengoed doen, heel voorzichtig, want mijn collega's moeten eerst een beetje op hen bek gaan voordat ik definitief de rem erop kan zetten.

[jojo83]

Pinky, wat jij beschrijft is voor mij inderdaad heel herkenbaar!!! Ik had het ook op zijn heftigst rond mijn pubertijd. Ik kon mijn eigen gevoelens soms ook moeilijk loskoppelen en nam gevoelens van anderen heel gemakkelijk over. Erg lastig. Ik heb er toen "niets" mee gedaan en langzaam aan is het wel minder geworden. Ik stond er ook niet echt voor open, dus wilde er ook niets mee. Ik geloof ook wel dat als je er inderdaad niets mee kunt/ er niet klaar voor bent, dat het dan ook weer minder wordt.
Nu beperkt het zich tot dingen aanvoelen. Nog steeds kan ik wel emoties van anderen makkelijk voelen en weet ik bijv. vaak al voor mensen zelf dat iemand zwanger is (voel ik ook), maar daar heb ik niet zo veel last van. Ik kan nu ook steeds beter voelen of het eigen emoties zijn of niet

[pinky]

Tsja, dat kan ik dus niet. Ik ben nog steeds geneigd alles op mezelf te betrekken. EN dan ga ik naar een reden zoeken om zo verdrietig te zijn, of zo boos etc. En die reden is altijd wel te vinden. Dat is een beetje het probleem bij mij. Ik weet ok nog steeds niet zeker of ik nu echt gevoelens oppik van anderen of niet. Ik vermoed van wel, maar kan het verschil dus niet aanduiden. En daar zou ik mezelf best wel eens mee in de weg kunnen zitten. Ik heb daardoor dus niet altijd door wat anderen voelen, juist omdat ik het als gevoelens van mezelf aanzie.

Na de pubertijd is het inderdaad minder geworden. Of in elk geval minder opvallend. Ik hoop wel dat ik ooit zover kom dat ik het doorheb wat nou eigenlijk wat is. Ik weet dat een paragnost ooit eens tegen mijn moeder heeft gezegd dat ik inderdaad erg gevoelig ben voor anderen en emoties makkelijk overneem. In Amerika in therapie heb ik dat bijvoorbeeld gemerkt. Ik gaf toen therapie aan een meisje dat zichzelf echt hopeloos vond. En na een sessie met haar vond ik mezelf een hopeloze therapeut. Haar gevoel dus goed op mij overgebracht, alleen betrok ik het op mezelf in plaats van dat ik het kon gebruiken om betere therapie te geven. Uiteindelijk is dat wel gelukt hoor, maar god, wat was dat lastig.

Een andere paragnost heeft gezegd dat ik mijn beschermengel/ lichtgids ooit wel eens zou ontmoeten. Volgens hem kiest iedereen iemand uit die hem of haar zal begeleiden tijdens zijn leven. Een geest dus en vaak een bekende uit een vorig leven. Ik zou die van mij in Ierland hebben ontmoet en zou haar ook nog wel eens ontmoeten. Wie weet ook bij leven. Ik hoop het. Ik zou het wel interessant vinden!

[jojo83]

Klinkt interessant van die beschermengel!

Het loslaten van emoties van anderen heeft mij ook veel moeite gekost hoor. En nog steeds doe ik het voor een deel, maar wel al minder en ik kan het dus al beter scheiden.
Een heel simpele "hulp-oefening" die je eens zou kunnen proberen (hij helpt mij goed): Als je met iemand in gesprek bent zet je jezelf in een soort glazen huis (of hoe je het ook maar noemen wilt). Je neemt je vooraf heel bewust voor dat je de emoties bij de ander laat. Het huis is jouw bescherming en zorgt er wel voor dat je gewoon kunt communiceren met de ander, maar het zorgt toch voor een onzichtbare scheiding, waardoor de emoties van de ander jou niet kunnen bereiken. Je kunt je vooraf nog voornemen dat het glas bijv. alleen de positieve gevoelens doorlaat of juist niets. Maar sowieso niet de negatieve gevoelens (gebruik alleen in gedachten het woord NIET nooit, want dat kennen je gedachten niet).
Ik hoop dat het zo een beetje duidelijk is!! Zo niet, vraag het gerust! Misschien kan het jou ook helpen 

[pinky]

Ik heb ook al eens een oefening geprobeert waarin ik mezelf voorstelde in een straal van licht waar alleen positieve dingen in konden komen. Dat leek wel te helpen, maar het koste me erg veel moeite om dat vol te houden. Het koste me kracht om dat 'schild' om te houden en het niet te laten wegglippen. Het punt is... ik zie de hele dag mensen, ben behoorlijk sociaal en dus stap ik makkelijk en snel op veel mensen af. Tsja... en dan klets ik een end weg zonder erbij na te denken dat ik na dat gesprek me leeg en verdrietig kan voelen. Niet door het onderwerp van gesprek, maar door iets anders. Dus ik moet me er bewust weer meer mee bezig gaan houden. Dat klopt zeker wel. Verder probeer ik te gaan mediteren om meer in mijn lichaam te komen en dingen te herkennen. Maar ook dat kost redelijk wat tijd en energie om dat gewoonte te gaan maken. Lastig. Ik voel overal weerstand in mijn lijf. Tsja... wel fijn dat je me er weer even aan herinnert om die oefening weer te gaan doen. Heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Oeps....