@ Rhapsody: Had ergens wel het idee dat we het min of meer over hetzelfde hadden.
Dat is toch niet vreemd? Als je om iemand geeft is het toch niet vreemd dat het je verdriet doet als die persoon verdriet heeft?
Wel zoals ik in dat eerste bericht zei is het gewoonweg te vaak zo dat de persoon er 'met open ogen inloopt'. En dat hoe deze persoon uiteindelijk werd gekwetst er simpelweg van ver zat aan te komen.....als ik dan ook nog eens zie dat deze personen niet eens leren uit deze situaties en er de volgende keer even vrolijk met 'hun ogen open inlopen'. Dan zie ik echt niet het nut er in van empathie te hebben voor deze mensen...............Het hebben van empathie is ook eerder een gevoel dat terugslaagt op jezelf; een beetje zoals er geen enkele werkelijk belangeloze goede daad is.
Wat ik hiermee ook bedoel is gewoon, je hebt niet genoeg 'empathie' om de hele wereld te helpen......dus ik kies ervoor om mensen te helpen waarvan ik merk die bereid zijn hun probleem te begrijpen en die ook werkelijk beseffen dat dat meer werk vraagt dan gewoonweg uithuilen bij je beste vriend......daarvoor moeten ze beter bij iemand anders gaan.
Klinkt hard; maar hier zijn de voorbeelden:
Toen een vriendin van mij erg diep in de put zat ivm met zichzelf en haar familie, heb ik haar zoveel mogelijk begeleid als ik kon - ik heb immers min of meer dezelfde weg al afgegaan. Ze was al veel beter en zelfstandiger toen ze een man leerde kennen; hij maakte haar echt gelukkig en haar problemen waren plotseling ook een stuk minder erg.
Ik verwittigde haar dat ik hem 'in mijn eigen mening' simpelweg niet vertrouwde en dat ze moest oppassen. Ze stelde me gerust door het tegendeel te beweren.....later bleek dat hij haar helemaal niet begreep en het ging slechter in de relatie.......nog later kwam hij om in een ongeluk en toen heeft zij te weten gekomen dat hij bijna een hele tweede leven leefde en dat hij haar totaal niet hielp en (in haar mening) ook aan het bedriegen was.
Hierna was ze dus veel slechter af dan hiervoor en was ze weer volop op mij aan het steunen om haar te begeleiden. Ze durfde zelfs te beweren dat ze kwaad was omdat niemand haar had verwittigd.
nu, weer een paar maanden later heeft ze weer een andere man gevonden........hoor ik ze praktisch niet meer tot dat ze terug in elkaar zakt......zonder ook maar IETS bij te leren.
Je kunt iemand helpen, maar soms is er ook zoiets als water vullen in een bodemloos vat.
Ander voorbeeld; meisje zat eerst in een huwelijk van 4 jaar, scheidt van haar man en voelt zich zo erg dat ze in een depressieve bui terecht komt...(niet dat ik dat probeer te minimaliseren, werkelijk depressieve gevoelens zijn een ongelofelijk iets om mee te maken).....hierna ongeveer 1,5 jaar begint ze een relatie met een ongelofelijke player! Hij gebruikt haar voor enkele weken en dumpt ze daarna; zei blijft 'verliefd' op hem en is totaal verloren.
Daarna ontmoet ze mij, en ze vindt me heel lief en aardig....nadat ik haar beter ken en met haar gepraat te hebben (wordt immers door sterke interessante persoonlijkheden aangetrokken) zegt ze me vlakaf dat ze 'simpelweg graag opnieuw een relatie heeft'....en krijg ik te horen dat ze daarbovenop een beetje door de groep van mannen wordt rondgegeven als een joint.
Mijn raad die ik haar geef, dat het misschien goed zou zijn om eerst voor haarzelf alles op een rijtje te zetten en gewoon effe afstand te nemen van waarom ze zo hopeloos op zoek is naar 'ne vent', wuift ze als het ware weg....
Nu is mijn vraag....Hoe kun je in godsnaam nog respect voor zo'n mensen hebben!!
Ik zie oh zo veel mensen die liefde misbruiken om iets diepers in zichzelf te maskeren of op te lappen, en het is een weg die
ALTIJD doodloopt.
Ja ik vindt dit erg, want anders zou ik het hier niet zo zeggen....en dus ja, in een zekere zin heb ik daar empathie voor. Maar je moet zoals ik zei een onderscheid maken tussen de mensen die je hulp nodig hebben en verdienen en tussen diegene die gewoon niet beter willen worden......waarbij het dus simpelweg in de aard van het beestje ligt om zo'n bepaald leven te leiden.
Om terug te komen op het vorige wil ik gewoon zeggen dat ik geen respect heb voor deze mensen als persoonlijkheid; ik respecteer ze wel als levende wezens die kunnen voelen en reageren met hun omgeving, vandaar dat mijn medeleven komt. Dat een wezen ervoor kiest zichzelf als het ware zo'n pijn aan te doen, daar heb ik geen respect voor.
Maar het is in mijn ervaring simpelweg al zo vaak voorgekomen dat je mensen moeilijk zo'n dingen kunt uitleggen, ze moeten er zelf klaar voor zijn en zelf de fouten maken; opnieuw en opnieuw; dan pas zullen ze bijleren......tot dan kun je alle empathie hebben van de wereld maar ze zijn er simpelweg NIETS mee. Dit is weer gewoon een tijdelijk lapmiddel zoals de 'liefde' die ze voor zichzelf misbruiken
En jup, mededogen, medeleven en empathie zijn toch fantastische dingen.
Die zijn juist ook erg menselijk.
gesystematiseerde genocide, opzettelijk anderen emotioneel of fysiek pijn proberen te doen of jaloers te maken en agressie omwille van verschil van geloofs-overtuigingen zijn ook heel menselijke dingen; en ook niet echt de beste dingen om als mens om over te stoefen hé
Take care,
Pieter.
Auteur
