automutilatie

[Ereinion]

Dit is een afgesplitst onderwerp naar aanleiding van deze post van Sheku over automutilatie:

ja hoor. voor mij werkt het. ik denk dat veel mensen masturberen e.d (noem het maar e.d)gebruiken, misschien als stress-relief.
Voor mij is dit mijn stress-relief. alles stroomt uit je lichaam, en er blijft alleen maar rust over op dat moment.
Het is ook n manier om te vóelen (dat je leeft en dingen meemaakt bijvoorbeeld), misschien als vervanging van masturberen,
omdat ik er niets bij en voor voel.
Of het nou een gezonde manier is, zulllen waarschijnlijk de meningen over zijn verdeeld, en ook daarvoor geldt dat het een
groot taboe is (terwijl veel meer dan 1% van de mensen het doet)
het is voor mij veel makkelijker om te zeggen dat ik aseksueel ben, dan dat ik aan zelfverwonding doe, want dat zeg ik normaal
gesproken helemaal niet. vind ik ook meer privé, omdat je het kunt zien als een dagboek van jouw belevenissen, en je omgang ermee

 

Toch knap dat je er hier wel zo open over kunt praten. Maar je accepteert dus van jezelf dat je het doet en wilt het niet veranderen? Of lees ik je postje verkeerd? Als je niet wilt antwoorden moet je het niet doen hoor! 

[Gabrielle]

automutileren
Nu, ik weet toch niet goed wat ik ervan moet denken 
Het lijkt me niet iets waarvan ik zou kunnen zeggen 'leuk, dat ga ik ook eens proberen'.
Maar, behalve het woord dan, ken ik er niets van. 

[Ienepien]

Het lijkt me een vorm van straffen van jezelf. Maar waarvoor?

[sutoroberi_sheku]

Toch knap dat je er hier wel zo open over kunt praten

dat is de kracht van internet haha. er bestaat toch nog altijd een soort anonimiteit.
in het echte leven zou ik zoiets nooit hebben vertelt. trouwens aan wie? er zijn maar twee mensen die het weten, waarvan eentje het zelf doet,
dus haar hoef ik niks uit te leggen 
nee je hebt t goed begrepen! ik denk dat er vele zijn die niet zouden willen stoppen. mensen weten ook dat roken slecht is, maar toch gaan ze door
omdat ze het lekker vinden, en omdat ze er rustig van worden.
ik vind dat het op zich geen kwaad kan. je houdt er alleen levenslang littekens aan over. meestal is dit geen probleem (want dat is je dagboek. ik wil ze ook niet kwijt), maar
soms is het minder praktisch (werk, zomer)

ik weet toch niet goed wat ik ervan moet denken

de chique naam ervoor
dat kan ik me voorstellen. het is iets dat voor een "gezond" persoon soms moeilijk is te bevatten.
raad ik je ook niet aan, want t is en blijft een verslaving.
en als je voor jezelf voelt dat je t niet nodig hebt, al helemaal niet.
anders had je het al lang gedaan.

Het lijkt me een vorm van straffen van jezelf

er zijn meerder oorzaken voor.
inderdaad is straffen van jezelf door zelfhaat er één. denk dat dat ook veel voorkomt bij
kinderen die misbruikt zijn, en zich er schuldig over voelen, en daardoor een zelfhaat ontwikkelen.
dan is er nog het kwijtraken van spanning, toch wel een grote oorzaak.
ook een grote is het vasthouden van controle, wat meestal bij anorexia ook één van de belangrijkste reden is
(daar hoor je echter niet over). wanneer je de controle of je leven kwijtraakt, ga je de controle ergens anders zoeken,
bijvoorbeeld door je eetpatroon te controleren. zelfverwonding, boulimia en anorexia gaan vaak ook hand in hand
of het is een schreeuw aandacht; vooral bij meiden. jongens meer gebruiken clownesk en stoer gedrag om op te vallen.


haha nog vragen iemand?
(vind t totaal niet erg hoor. jullie staan er tenminste open voor, ipv bijvoorbeeld vervelende opmerkingen te maken)

[Ienepien]

Wij houden hier van respect voor elkaar.

(oei, moet ik nodig zeggen  )

[sutoroberi_sheku]

 ik heb nog een redelijk elink erover, voor de geïnteresseerden

http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/automutilatie.htm3+

hoe bedoel je?
mij in ieder geval, behandel je toch met veel respect?!
de rest volgens mij ook! 

[Jan]

Wij houden hier van respect voor elkaar.

(oei, moet ik nodig zeggen )

Ja, klopt en mee eens.
Ik zie alleen het verband niet als passend in dit topic.

Wel leuk dat mensen een naam mogen kiezen, maar  sutoroberi_sheku ga ik echt zo niet aanspreken.
Doe normaal en noem jezelf Bep, truus of toos!
Je lijkt alleen daarmee al ingewikkeld.

[Ereinion]

Je hebt gelijk, Jan. Ik ga splitsen!

[Ereinion]

Maar er moet dus wel een grote aanleiding zijn om het te gaan doen? Heb je daar nu mee om leren gaan of heb je dat weggenomen? Of is dat niet meer nodig? Wat ik probeer te zeggen: is de oorzaak waarom je ermee begonnen bent er nog steeds of heeft de verslaving het over genomen waardoor je niet stopt? (niet dat dat van mij moet hoor)

(In het boek dat ik nu aan het schrijven ben komt een vrouw voor die dit doet, vandaar dat ik er graag meer over wil weten. Ik had al dingen onderzocht, maar wat ik van jou lees had ik het toch goed begrepen.)

[Ienepien]

Ik heb je link opgezocht. Daarin staat o.a. dit:

Oorzaken

• Ontlading van spanning 
• Uiting en/of vermindering negatieve gevoelens zoals woede en angst
• Boete doen, zelfbestraffing
• Doorbreken depersonalisatie en dissociatie (om eigen lichaam weer te voelen)
• Pijn verdragen als teken van macht en controle 
• Schreeuw om hulp en aandacht
• Opvullen van innerlijke leegte, verdrijven eenzaamheid
• Vanuit een psychose (stemmen die opdracht geven)
• Bij verstandelijk gehandicapten 
• Mogelijk dat bij zelfverwonding endorfinen vrijkomen die een aangename roes veroorzaken of tenminste negatieve gevoelens doen verminderen, hetgeen "verslaving aan zelfverwonding" kan veroorzaken.
• Simulatie: opzettelijke zelfverwonding met een direct materieel doel
• Normale automutilatie zoals: epilatie, tatoeage, cosmetische chirurgie, SM

Welke is op jou van toepassing?

hoe bedoel je?
mij in ieder geval, behandel je toch met veel respect?!
de rest volgens mij ook! 

Ik weet niet, of ik het hier moet aanhalen, maar in de topic over Geloof heb ik een paar weken geleden een aanvaring gehad met iemand hier over, waar ik nóg spijt van heb.
Respect voor elkaar is natuurlijk héél belangrijk, en ik zal voortaan wat beter op mijn woorden letten.

[sutoroberi_sheku]

Jan, van mij mag je me Truus noemen. ik hou gewoon van orginaliteit, en dingen die men "normaal" vindt, spreken me meestal totaal niet aan.
of je noemt me aardbei 
dat is niet altijd beter, want ik heb bijvoorbeeld erg slechte associatie met de naam "jan".

is de oorzaak waarom je ermee begonnen bent er nog steeds of ...

oh wat interessant. het gaat dan over een fictief persoon neem ik aan?
Ik denk niet dat het altijd iets heel groots hoeft te zijn. ik denk dat het meer is: de druppel die de emmer doet overlopen.
Na de zoveelste ruzie, teleurstelling, of zoveelste dierbare die je bent verloren (of gewoon wanneer je een dierbare verliest)
Misschien dat men er een soort "aanleg" voor heeft, en dat er maar iets hoeft te gebeuren om dat te triggeren.
er zijn bijvoorbeeld mensen die al op hun 6e ermee beginnen. kan me niet voorstellen dat kinderen zo jong er zich bewust van zijn
wat ze doen, laat staan dat ze er bewust voor kiezen. ze maken iets mee, en op de een of andere reden weten ze, wat hen op dat
moment verlichting geeft, terwijl een ander kind misschien meteen in de armen van zijn/haar moeder springt.

ik ben tenslotte geen deskundige, ik kan je alleen vertellen hoe ik erover denk. je zult misschien daarvoor met meer mensen moeten spreken.
Maar om verder op je vragen in te gaan.
ik kan me niet herinneren of ik bewust ervoor heb gekozen (het is immers al een aantal jaren geleden), waarschijnlijk is het gewoon zo gebeurd. \
En ik merkte dat ik daar gelukkig van werd.
de oorzaak was in ieder geval niet een langaanhoudend trauma; waardoor ik steeds om dezelfde reden begon. al zal dat voor iedereen verschillend zijn, net zoals bij aseksualiteit.
Wel is het zo, dat wanneer je het eenmaal hebt gedaan, de drempel voor de volgende keer steeds lager wordt. op een gegeven moment doe je het vanwege alles,
wat je op dat moment dwars kan zitten.
Op een gegeven is het de verslaving die over neemt; eigenlijk de verslaving naar het gevoel wat het je geeft (de endorfinen,. schijnen ook vrij te komen met sport, seks en chocolade)
wat ook kan gebeuren is dat het routine wordt. mensen die het doen, voordat ze de deur uitgaan 's morgens. net zoals vrouwen die s morgens die de deur niet uit willen, voordat
ze wat make-up op hebben.
zoals je ziet is het er in verschillende soorten en maten.

Welke is op jou van toepassing?

meerdere, denk ik.
de ontlading van spanning,
Uiting en/of vermindering negatieve gevoelens zoals woede en angst,
dissociatie (om eigen lichaam weer te voelen)
Mogelijk dat bij zelfverwonding endorfinen vrijkomen die een aangename roes veroorzaken... (deze misschien het meest)

en misschien ook deze (af en toe):
Pijn verdragen als teken van macht en controle
Opvullen van innerlijke leegte, verdrijven eenzaamheid.

het is best moeilijk om dat van jezelf te zeggen, want ik denk daar niet bij na, als ik dat doe.
en de gevoelens analyseren doe je op dat moment ook niet

piercings en tattoos zie ik zelf niet als automutilatie.

[Gabrielle]

Maar er moet dus wel een grote aanleiding zijn om het te gaan doen? Heb je daar nu mee om leren gaan of heb je dat weggenomen? Of is dat niet meer nodig? Wat ik probeer te zeggen: is de oorzaak waarom je ermee begonnen bent er nog steeds of heeft de verslaving het over genomen waardoor je niet stopt?

Ik had de link ook gevolgd en dit waren dingen die ik me ook afvroeg. Je hebt er al aardig op geantwoord.
Wat mij treft is dat jouw motieven behoorlijk overeen komen met de mijne om te gaan joggen. (al is dat nu weer even geleden)

[sutoroberi_sheku]

inderdaad! scherp gezien!
wanneer mensen moeite hebben met het stoppen, zegt men, dat wanneer je de behoefte omhoog voelt komen, je ook kunt gaan sporten,
of bijvoorbeeld in een kussen kunt gaan slaan.
helaas ben ik absoluut geen sporter 

[Ereinion]

In mijn boek gaat het inderdaad over een fictief persoon. (Fantasy, hè  ) Het komt niet heel sterk naar voren, maar in sommige gedeelten ook weer wel. De hoofdpersoon heeft nogal een zwaar verleden en ik wilde iets hebben dat aangeeft dat ze daar iets aan over heeft gehouden, ook nadat alles weer goed lijkt. Het leek me minder om haar constant huilbuien te geven, dat kan ik niet goed omschrijven. Maar de redenen die jij noemt; het verslavende en het controle hebben zijn voor haar ook redenen. Blijkbaar was mijn research aardig goed.

  Zit hier te schrijven alsof ik het over een echt persoon heb.

Misschien kan ik je eens dingen laten lezen om te zien of ik het goed heb verwoord? Hoewel ik dat ook wel weer erg eng vind, trouwens. Ik twijfel soms nog steeds of ik er wel goed aan heb gedaan haar dit mee te geven. Het is misschien toch wel heftig en het is totaal niet mijn bedoeling om hiermee mensen te shockeren. Ik bedoel: ik laat mijn hoofdpersoon niet in zichzelf snijden, omdat het lekker heftig is. Dat zou krenkend zijn voor mensen die het zelf ook doen. Maar ik gebruik het omdat het me wel logisch leek dat ze dit zou gaan doen.

[sutoroberi_sheku]

nee ik denk dat je er goed aan hebt gedaan, haar bijvoorbeeld geen huilbuien mee te geven.
misschien werkt dat het realisme van het boek tegen.
meestal is het zo dat een persoon die automutileert niet veel huilt, en al helemaal niet publiekelijk; omdat deze mensen
doorgaans worstelen met hun emoties. ze kunnen emotieloos zijn, en door snijden gevoelens proberen op te wekken.
het kan ook vervanging voor huilen zijn, omdat ze vaak niet wìllen huilen.

door realisme en emoties van het dagelijks leven in een boek te verwerken, kun je een personage creeëren waar je lezers
zich beter mee kunnen identificeren. het geeft je boek diepte. iets wat tegenwoordig veel fantasy boeken missen, trouwens.
ik weet niet of het lezers zal shockeren; maar als je dit al in de samenvatiting zet, kun je mensen, die er niets meer te maken willen
hebben, ervoor waarschuwen. En trek je mensen aan die er juist meer over zouden willen lezen.
veel forums over zelfverwonding (en alle andere stoornissen) hebben bijvoorbeeld boeken- en filmlijsten, met daarin
boeken die worden aanbevolen.

Ik weet dat het eng kan zijn. Ik heb ook altijd veel geschreven (merk je misschien aan mijn lange posts), terwijl ik in het dagelijks leven
helemaal niet zo spraakzaam ben. ik heb de basisschool al een fantasieverhaal geschreven van 100 pagina's.
ik heb ze nog altijd, heb ze echter nooit afgeschreven, want er gingen ondertussen zoveel jaren overheen. Tenslotte wordt je schrijftstijl een stuk volwassener.
ik dacht altijd dat het niks voorstelde wat ik schreef; toch wilde iedereen het altijd lezen.
je bent zelf altijd je hardste criticus!

voor kritiek hoef je niet bang te zijn, want ik vind het erg moeilijk kritiek te leveren over andermans werk. wil niet zeggen dat ik er dan niet kritisch naar kan
kijken, hoor.
ik zou er graag naar willen kijken, als je dat wilt.

ps: heb je al meerdere boeken geschreven of wordt dit je debutroman