Oorzaak, gevolg en eventuele remedie?

[Jan]

Een bijzonder verhaal zeg.
Alleen al dat je het zo hebt kunnen zien dat je een keuze kon maken tussen het oude en het nieuwe gevoel.
Ik denk dat zoiets niet alledaags is, de mensen die ik ken en die een chronische vorm van depressie hebben komen daar niet echt vanaf.
Soms werkt de ene soort medicatie iets beter dan de andere, maar in een depressie een dergelijke grote mate van objectiviteit hebben om te mogen kiezen hoor ik niet vaak.
Nu snap ik ook wel dat het woordje 'kiezen' veel meer inhoud dan eventjes iets kiezen, dat zal de nodige tijd hebben gekost. Enfin je schreef al dat je er 4 jaar voor nodig hebt gehad.
Een stuk begrip en aandacht van je omgeving lijkt mij ook erg belangrijk.

[Rhapsody]

Uiteraard, dit is mijn persoonlijke ervaring en natuurlijk niet een oplossing voor depressie, maar ik weet dat je dat weet (toch wil ik het voor de zekerheid er even bij zetten). Precies, het heeft lang geduurd, en nog steeds komen die gevoelens van vroeger soms terug, want 10 jaar van je leven, als je 23 bent, is veel. Je eigen gedrag ben je gewent en het is vertrouwd, terugvallen op oud gedrag is dus zeer verleidelijk, zelfs nu nog. Want zoals ik al zei, 10 jaar is een lange tijd.

Depressies kunnen ontstaan op verschillende manieren, bijvoorbeeld door getuige zijn van een dodelijk ongeluk, een trauma uit iemands jeugd, het overlijden van een zeer dierbare, ook iemands seksuele geaardheid kan tot depressie leiden, eenzaamheid kan ook een oorzaak zijn, en zo zijn er meer voorbeelden. Elk geval is weer anders.

Mijn depressie is voortgekomen omdat ik vanaf mijn vroege jeugd al werd buitengesloten en gepest door anderen, waardoor ik dacht dat er iets mis met mij was, dat resulteerde in zelfhaat en haat voor andere mensen, ik zag iedereen als de vijand, wat weer resulteerde in de hele wereld zien als een grote bol met haat.

Liefde, van en voor anderen, liefde voor jezelf en er in blijven geloven, was en is voor mij het ultieme medicijn. Het tegenovergestelde van haat is natuurlijk liefde, negatief en positief. MAAR, het zijn dus kleine stapjes die ik nam, en nog steeds neem. En ik realiseerde me dus uiteindelijk dat ik kon kiezen tussen 'het vertrouwde depressieve gevoel' of het gevoel van liefde waar ik eerst van walgde, uiteindelijk kom je erachter dat dus die liefde sterker is dan de haat, dat is ook een persoonlijke ervaring. En hoe je bent opgevoed is natuurlijk een belangrijke factor.

Ik hoop dat deze uitleg je wat meer duidelijkheid geeft.

[Jan]

Ja, duidelijk.
Mooi dat je de factor liefde hebt kunnen ontdekken als positieve tegenhanger van haat.
Maar, zoals ik al schreef heb je daarvoor ook andere mensen om je heen bij nodig, die zullen er dan ook wel zijn.

Je kunt het goed verwoorden, is dat ervaringsdeskundigheid of heb je er iets van een vak in die richting aan geknoopt?

[Rhapsody]

Het was/is logisch gezien ook de beste oplossing voor mijn depressie.

Ik analyseer mijzelf heel vaak, waarom gedraag ik mij zo, waarom zeg ik bepaalde dingen. Ook dat heeft oefening nodig en kan heel confronterend zijn, maar het is de moeite waard. Zo kan ik mijzelf, mijn gedrag (heden en verleden) goed onder woorden brengen. Het is ervaringsdeskundigheid.

[Ienepien]

En mag ik vragen, bij wie je die liefde gevonden hebt?

[Rhapsody]

Liefde is een algemeen iets. Liefde kan je krijgen van vriendschap, familieleden, dieren, de natuur en veel meer. Liefde komt ook voor in eigenschappen van een mens zoals troost, mededogen, empathie, een lief gebaar klein of groot, denken aan iemand anders als die gene er niet is, vertrouwen, iemand steunen, en nog veel meer.

[Rhapsody]

Daarmee wil ik zeggen, ik heb geen liefde gevonden bij 1 persoon, zoals verliefd zijn of een relatie hebben met 1 iemand.
Liefde heb ik gevonden in algemene zin.

[Ienepien]

Oké, ik snap het. Ik dacht het al wel, dat het zo zat, maar wilde het even zeker weten.
Mooi, dat jij dat gevonden hebt. Liefde is het mooiste wat je overkomen kan.

[Gabrielle]

Ik probeer nu toch maar op zoek te gaan of ik iets in mijn verleden kan vinden dat kan verklaren waarom ik me nu aseksueel voel.
Het vreemde is dat ik mij heel weinig herinner van de periode dat mijn vader leefde, dat is tot mijn 10 jaar. Dat is me wel eerder opgevallen, ik zeg vaak dat mijn herinneringen eigenlijk de herinneringen van mijn broer en zussen zijn. Ik stond er verder niet bij stil, ik dacht dat het heel gewoon was dat je van je kindertijd zo weinig herinneringen had.
Ik heb in de bib een paar boeken gehaald over de invloed van je kindertijd en nu sta ik versteld wat sommige mensen zich herinneren van toen ze vijf, of zelfs drie jaar oud waren.
Als ik nu dingen probeer op te halen, komt er wel wat naar boven, maar ouders komen in die herinneringen niet voor, toch niet op de voorgrond, het lijkt wel of ze netjes uitgegumd zijn uit het centrale gezichtsveld.
Ik heb het gevoel dat ik nu de knuffels als kind mis terwijl ik die waarschijnlijk wel heb gekregen maar het ben vergeten. Gek eigenlijk, want als ik ze heb gekregen, zou ik juist denken dat ik ze ben vergeten om ze niet te hoeven missen. Die van mijn vader dan, mijn moeder zal dat niet vaak gedaan hebben, dat heeft ze later ook niet gedaan. Op dat gebied zal ik wel naar mijn moeder aarden.
Ik zal dus te rade moeten gaan bij mijn broer en zussen, want met wat ik me zelf herinner kan ik alle kanten op. 
Als ik het nog wat laat sudderen komt er misschien vanzelf nog wat in me op. 

[Jovi_Hobbes]

Herinneringen zijn vreemde dingen. Het zou fijn zijn als je af en toe een luikje open kon doen om daar de herinneringen uit te halen die je op dat moment wilt herinneren. Ik hoop dat je broer en zus je kunnen helpen.

[pinky]

Hmm, dat is eigenlijk wel gek. Misschien dat de herinneringen aan je vader juist weg zijn omdat je anders voelt hoeveel je hem mist. 

Eigenlijk weet ik slecht wat hier op te zeggen, dus zeg ik verder maar niks. Nog maar een 

[Gabrielle]

Nu ik er echt over na begin te denken, realiseer ik mij dat er toch wat aan de hand is met mijn beleving van allerlei gevoelens en, vooral, dat het mij echt wel hindert, zelfs in de meest vrijblijvende relaties. Alleen lijken de anderen er geen last van te hebben. 

[Ienepien]

Ik heb een goede methode ontdekt, om makkelijker met de "remmingen" om te kunnen gaan.
De remmingen vallen zelfs helemaal weg, en ook "met het verstand op 0" gaat met deze oplossing goed.
Iemand die nieuwsgierig is?

[Jovi_Hobbes]

Nu ik er echt over na begin te denken, realiseer ik mij dat er toch wat aan de hand is met mijn beleving van allerlei gevoelens en, vooral, dat het mij echt wel hindert, zelfs in de meest vrijblijvende relaties. Alleen lijken de anderen er geen last van te hebben. 

Misschien herken ik dit, bedoel je dat er altijd een afstand blijft bestaan tussen jou en de anderen?

[Jan]

Vrijblijvende relaties zijn dan mogelijk niet spontaan en vrijblijvend?
Voorzichtigheid en een bepaalde argwaan kan dan voorop staan en je spontaniteit naar vriendschap o.i.d. belemmeren.

De meeste mensen van het andere geslacht en/of geaardheid zijn seksueel en dan snap ik je voorzichtigheid wel.

Een mogelijke relatie proberen te beginnen in combinatie met bepaalde ervaringen / gedachten is dan mogelijk iets engs?