Zo, hier komt ie dan. Chronologisch is het makkelijkst, denk ik. Het begint zes jaar geleden, toen Sammy nog 15 jaar was.
Voorheen, terwijl m?n vrienden meisjes ontdekten, kon ik al denken dat ik wat anders was. Het andere geslacht boeide me eigenlijk helemaal niet. Laatbloeier zeker? Maar ?k vond het niet erg. Ik liep er zelfs mee te koop dat ik ?aseksueel? was, ik vond het op die leeftijd wel leuk om speciaal te zijn.
Voor de rest bedoelde ik niet veel met dat woord, ?t was maar om het een naam te geven.
Tot m?n 15de dus. Ik werd bij klaarlichte dag getroffen door de bliksem! Figuurlijk dan, want ik kwam tot de vaststelling dat ik verliefd was! Op een... jongen... godver... Helemaal niet leuk op die leeftijd natuurlijk, smoorverliefd worden op een leeftijdsgenoot van ?t zelfde geslacht. Nu ja, ik vertelde het aan m?n vrienden, en die hadden er geen problemen mee. Uitgezonderd die jongen dan, die nam afstand toen ie het te weten kwam.
Maar goed, dat was te accepteren en overheen te komen. Ik was dus homo, ok dan. Daarna volgde twee jaar van latentie, niks verliefd, niks aangetrokken voelen tot. Achteraf gezien lijkt het vreemd dat ik me toen niet meer vragen gesteld heb waarom dat zo was, waarom er emotioneel of seksueel niks meer gebeurde hierbinnen.
Eén vraag heeft wel steeds onderhuids geleefd: waarom deden mannen in het algemeen me niks? Of homoporno? Leeftijdsgenoten hadden er geen probleem mee op oudere vrouwen te geilen, of zich te bevredigen op porno met oudere vrouwen.. Nu, het leek nog enigszins logisch gezien dat ik nog maar 15 was. Maar op 18 viel het me op dat ik ook m?n eigen leeftijdsgenoten gortig begon te vinden (seksueel dan, hè). Op één of andere manier voelde ik mij echt geen homo. Hoewel, was ik niet een paar jaar geleden verliefd geworden op een jongen? Verwarrend...
Werd ik op 15 getroffen door bliksem, dan viel op 18 de zon op m?n kop. Er zijn weinig dingen irritanter dan te ontdekken dat je plots gevoelens ontwikkelt voor iemand die vijf jaar jonger dan je is.
*Zucht*, nee, echt niet leuk. En dit is het stuk waar het moeilijk wordt om uit te leggen.
Ik was vies van mezelf. Ik was meer verward dan ik ooit voordien was. Ik geloofde het niet, hoewel een ander deel het net allemaal plotseling begreep. Ik herinner me dat ik eens de tekstverwerker opende, er een tijdje naar staarde en tikte: ?Sammy is een p?. Verder kwam ik niet. Het kon niet, dit kon gewoon niet.
(Ja, ik was pedofiel. Nu weet ik uit ervaring dat ik daar iets anders mee bedoel dan wat dat woord nu bij jullie oproept. Maar ik ben het kotsbeu mezelf te verantwoorden voor gevoelens waar ik geen controle over had, en waar ik niemand kwaad mee deed.)Uiteindelijk went zelfs zoiets tot op een bepaald niveau, en op een dag kreeg ik de moed bijeen om het woord ?pedofiel? in Google in te tikken. En zowaar: er bleken nog mensen te bestaan die diezelfde gevoelens ervaarden en toch geen smerige kinderverkrachters waren. Met hun hulp probeerde ik mezelf te aanvaarden wie ik was, wàt ik was. Ik kwam zelfs zover dat ik een paar goede vrienden en m?n moeder kon vertellen wat nu die reden was dat ik nog altijd geen vriend had. Ik kreeg geen uitgesproken negatieve reacties. Die mensen kenden mij, en wisten wel dat ik niks fouts zou doen met die gevoelens, maar positief waren de reacties natuurlijk ook niet.
Daarna volgt een vage periode: drank, drugs, depressie, therapie etc... netjes volgens het boekje.
En nu zit ik hier. 21 jaar, zwarte periode achter de rug, leven ondertussen min of meer terug opgenomen (?k studeer weer en zo..). En - alsof het nog allemaal niet maf genoeg is - dit is de verwarrendste fase van allen. Ik heb de voorbije maanden veel en intensief aan introspectie gedaan om m?n leven weer op de rails te krijgen, inclusief voor mezelf geprobeerd te achterhalen waar die pedofilie vandaan kwam. Ik zou ver afdwalen als ik daar op inga, maar ik kreeg wederom het gevoel door bliksem te worden getroffen. Door de ?oorzaak? te ?ontdekken? en (denken) te ontdekken hoe die aantrekking ontstond, merk ik dat ik er nu nog maar zeer weinig last van heb.
Is er nog iemand? Enfin, dit is het zo?n beetje, zonder al te veel technische details te vermelden. Ik zit met m?n mond even ver open naar deze tekst te staren als jullie. Statistisch gezien is het zeer onwaarschijnlijk dat iemand van z?n pedofilie af zou geraken, maar toch voel ik me zo. Ik denk te snappen hoe dat mechanisme werkt, en met dat inzicht (en andere inzichten, vooral filosofisch.. lang verhaal) verdween alle zin in seks & liefde. Dus euh.. aseksueel? Of een zijn emoties onderdrukkende pedofiel? Ik vraag het mezelf nog steeds af.
Ongeacht het antwoord: ik ben er vrij zeker van dat ik sowieso een aseksuele levensstijl op na ga houden, en heb daar an sich geen problemen mee. Ik denk dat ik op dat vlak misschien van jullie kan leren.
Zo, ?t is eruit. Excuses voor eclectische opbouw, maar meer georganiseerd kan ik het voor mezelf ook niet opstellen. Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk te zijn (iets wat me niet altijd goed is gebleken in mijn situatie) en meer kan ik niet doen. Nu is het aan jullie. Ben ik nog steeds welkom, of zal ik stilletjes afdruipen?
Sammy
Auteur
